نه سبزمچون پیچک، تابیده بر درخترفته از شکستگی کمر بالا،نه قرمزچون گلی رقصانمیان خالی یک باغچه؛گندمگونمبه رنگ تابستان کال این مزرعه... بهمن 90

چه شبهای درازی که ستاره ها از مژگان من فرو غلتیده اند... چقدر؟! چقدر باید بگذرد؟ تا چندمین شبِ کدامین قرن خفته، فریاد حسرت در خاموشی لبهایم بیدار خواهد ماند؟! - مژگان: دیماه ۹۱ -

- برای خواهر عزیزم: مریم - وقتی زندگی چشمم را می خنداند سرد مثل دستی که روی آدمهای پوسیده کشیدیم و آب از آب تکان نخورد ، تو ، با نیروی از دست رفته و نرفته خودت را می تپی توی من ؟! وقتی آب ایستاده چطور به انتظار قد کشیدن قدم بزنم ، کناب بخوانم ، شعر بنویسم ؟ و هر وقت زندگی جای من نفس می کشد ، توی یک ...

عادت همیشه هم بد نیست مثل همین روزهای آرام اگر به بی تابی های کم حوصله آفتاب و شرجی های بی محابا عادت نداشتیم باورمان نمی شد که خوشبختیم...

چیزی نیست... روزه سکوت گرفته ام به احترام معصومیت جمله های دریده نه بخاطر قصور زبان نه از سر کوتاهی کلمه و کم توانی شعر؛ دیگر بیهوده، رنج دانستن مبر! "مژگان"

سر زندگیت انگار گرمتر از عشقهای بی تردید من است بانو! دلم بجا نیست کمی آرامتر بتاز که کفشهایم به جاده نمی زنند عزیز این نفسهای بریده را که کج کنی بسوی آبگیر صاف رویاهایمان، آفتاب می تابد... دم باریدن است بانو... "مژگان 24/08/94"

خبرای خوشی تو راهه. مشغول تایپ دستنوشته هایی هستم که تصمیم گرفتم چاپشون کنم . یه روایت کاملا واقعی از سفرهای این سالهای اخیرم (اهواز-تهران). بنظر خودم روایتی متفاوت شاید باشه. حس و حالشو خودم دوست دارم اما باید از فیلتر ویرایشگرا و منقدای دوست عزیز بگذره بعد به خودم اجازه چاپشو میدم. نشر هشت رو واسش...